We benne sinds gisteravond weer tuus fan fekaansie. Dat is ok ut mooie fan op fekaansie gaan: de wetenskap dat je weer tuus komme. We hadden onderweg nog al even wat moeilijkheden met de koppeling fanne auto, die begon nogal wat warm te wurden en te ruken. Ik hef niet un soad ferstaan fan auto’s, ik kan de rutesproeier geheel selfstandig bijfulle, mar dan houdt ut ok hard op. Mar gelukkig benne wij al sinds 1976 lid fanne A.N.W.B. en ik had al jaren niet meer met die lui beld, dat ik docht, laat ik se mar weer es belle.

Dat ik draai ut nummer fan ut steunpunt Lyon, toefallig ok nog ut plak wêr at ik dus pech kreeg met de koppeling. Toen ik dat nummer draaid hadde, miende ik in mien onnoazelhied eerst ok nog, dat dur iën anne andere kant fan de lijn, de tillefoan opnemme su. Dat was inderdaad erg onnoazel, want dat is dus niet su. De tillefoan wurdt wel opnommen, mar niet deur un telefoniste of suks, mar deur un automaties iets. Wel un friendelijke stem, dat wel.Ut was un frouwestem, dat kon ik fut wel hore. Se froeg of at ik pech had, en ja dat had ik, al wist ik toen nog niet hoefeul pech at ik had. Mar se froeg of ik pech hadde en at dat su was, of at ik dan un 1 op mien tillefoan intoetse wu. Nou, dat wu ik wel, dus ik toets nietsfermoedend un 1 in, hopende en ferwachtende dat se mij wel helpe suden. Toen at ik die 1 indrukt hadde, merkten se dat anne andere kant fanne lijn futendalik, want ut meiske begon meteen weer te fragen: of at ik in Nederland was of niet. Nee, ik was bij Lyon en dat leit in Frankriek. At ik in Nederlaan was, moest ik un 1 intikke en anders un 2. Dat ik toets un 2 in. Toen had ik dus al twee fragen goëd. Ut meiske merkte dat ik un 2 indrukt hadde en se had de folgende fraag al paraat: of at ik dan in Frankriek was, of in un ander land. En at ik dan in un ander land was, moest ik un 1 intikke en anders weer un 2. Dat ik toets weer un 2 in . Ut wurdt miskien ferfelend dit ferhaaltsje, mar ut meiske anne tillefoan, was nog niet uutfraagd. Nieuwskierig tiepke, dat meiske fanne A.N.W.B, mar miskien wurde se dêr wel op selekteerd. Toen se wist dat ik in Frankriek was, wu se wete, of at ik op un snelweg was of un parkeerplak bij un snelweg. Un 1 at dat su was, en un 2 at dat niet su was. Wij stonden op un parkeerplak langs de snelweg ( un aire hiet suks in Frankriek). Dat ik toets un 1 in, nog steeds hopende dat se mij nou wel met un echt meiske deurferbiene suden, diet goëd Fraans prate kon en foor mij even un monteur ( un mecaniciën) belle su, die dan rap langs su komme, in dat land dat niet Nederland was, wel Frankriek, langs de snelweg en op un parkeerplak met de naam: Aire des Chéries, wêr at mien auto ston, met un hiete koppeling (très chaud).

Ja, of su dat te feul hoop weze ? Ja,dat su inderdaad te feul hoop weze. Toen at ik dus die 1 intoetst hadde, toen was ik mooi ut bokje. Utselde lieftallige blikkene meiske anne andere kant fanne lijn, was dudelijk niet blij met dit antwoord. Se sei, dat se langs de snelweg niet komme mochten, en dat ik mar 112 belle moest.

Toen hef ik eerst un flink eensijdig gesprek had met mien skepper ( diet folges ut spreekwoord, fooral in Frankriek un prachtig leven het). En toen hef ik mij in arren moede oufraagd, wêrom at ik ooit lid wurden ben fanne A.N.W.B. Ik had mij in 1976 beter opgeven kanne foor de Nederlandse Boeken Club, dan had ik nou temeensen un kast fol boeken had.